29 mar, 2014

Retornar o bo camino, un obxectivo.

Por Samuel Vázquez| Crónica Futboleira | 29/03/2014
  • menéame 
  •                                  
  • Chuzar
  •                                    
  • Do Melhor
  •                                    
  • Cabozo
  •                                                                                                        
  • my space 
  •                                  
  • del.icio.us


O Lugo retoma esta tarde a competición en Mendizorroza, un dos campos con máis nome e quizais un dos históricos de toda España e de Segunda División. Os da muralla tratarán de ofrecer a súa mellor versión para retornar outra vez a boa senda dos triunfos. Non gañaron nas tres últimas xornadas, deixando boas sensacións pero sen acadar en algúns encontros o desexado triunfo, circunstancia que non lles apartou dos postos altos da táboa. O choque arrincará ás 18:00 horas.
Quique Setién, verase obrigado a introducir modificacións no once inicial por mor da baixa por sanción de Pavón. O adestrador cántabro anunciou antonte que Tena ocupará o oco no eixo da zaga.Tena, é o único futbolista dos branquivermellos que aínda non participou en competición ligueira. Unha das dúbidas xorde na punta do ataque lucense, lugar no que Juanjo e  Fran Sandaza pugnan por un posto.
O Alavés é un conxunto en horas baixas. Non gaña desde hai dous meses e, antes do partido da última xornada en Riazor, o club entregou o bastón de mando a Mandiá. Os vascos só sumaron dous triunfos diante do seu público contra o Sporting e o Hércules e, a pesar de que mostran facilidade para facer dano na área contraria, tamén sofren de xeito abondo para protexer a súa. Son o equipo de Segunda División que máis goles encaixa e tan só deixaron a porta a cero nunha ocasión.
Viguera é unha das preocupacións do Lugo. O dianteiro do Alavés é o pichichi da categoría con doce dianas e atravesa un momento doce.Todos co Lugo para acomodarse nos postos altos.

Alimentos crus, son máis sans?

 Por Fernando Rodríguez | Nadal | 07/12/2012

  • menéame 
  •              
  • Chuzar
  •                
  • Do Melhor
  •                
  • Cabozo
  •                                            
  • my space 
  •              
  • del.icio.us


A carne crúa non é máis nutritiva que á plancha pero as froitas e verduras son máis vitamínicas ao natural
É certo que o cru está de moda e que hai unha idea xeneralizada de que calquera alimento cru é máis san. E en parte é así, pero só en parte. No universo vexetal si que a froita crúa é máis nutritiva e vitamínica que a cocida e que, en xeral, o mesmo pódese dicir das verduras. Non é casualidade que a OMS recomende que das cinco racións de froitas e verduras que deben tomarse diariamente, polo menos a metade sexan sen cocción. Agora ben, no campo das legumes xa non é o mesmo.
As legumes crúas, de entrada, son menos nutritivas que cocidas porque posúen sustancias chamadas anti-nutrientes que, entre outras cousas, poden dificultar a digestión das proteínas. Non só iso. As legumes crúas son máis indixestas e ata nalgunhas persoas poden resultar problemáticas.
Si se tráta de carne ou peixe, o tema é aínda máis claro. É innegable que o peixe cru ten características organolépticas especiais, pero non é máis nutritivo que o cociñado. Ao contrario. As proteínas son máis absorbibles cocidas que crúas. Ademais, non fai falta recordar que o perigo microbiolóxico do peixe cru é moi superior.
Coa carne sucede algo similar. O deliciososo steak tartar non é máis nutritivo que o clásico filete á grella. Non se escapa a este tema o ovo. En cru ten anti-nutrientes que poden inactivar a biotina ou vitamina B8.
En definitiva, que tomar alimentos crus pode ser moi interesante, pero ten tamén os seus inconvenientes. Non hai que esquecer que a cocción fixo posible ao longo da historia unha alimentación máis segura, máis completa e máis variada.

Liña?que liña?

Por Diego López Guerrero Navarro| Ciencia | 29/03/2014

Co novo descubrimento feito polo científico Jef Boeke e os seus colaboradores, que consistiu en crear  un novo cromosoma a partir da nada, reabriu(outra vez) o sempre intenso tema de : estamos indo moi lonxe?existe unha liña que separe acaso o beneficio humano de creerse deus?Isto xa foi proposto coa famosa Dolly e a súa imaxe clónica e continuo gañando forza coas células nai pero parece que agora empéase a tomar máis enserio dados os avanzes da ciencias.
Todos estes descubrimentos axudaron ao ser a coñecer meñor o funcionamento da vida e mesmo do seu propio organismo(creación de órganos a parte transplantabeis que se formaron a partir de células nai,o descubrimento de enfermedades xenéticas que se creían causadas por fatores externos,e un longuísimo ect) e por iso mesmo dende o meu punto de vista este avance da ciencia ten que seguir sen facer caso de conceptos relixiosos ou políticos, pola mesma razón creo necesario a legalización(baixo unha fonda supervisión) dos experimentos con humanos .

O home ten que avanzar porque é o que o seu intelecto pídelle:a busca de respostas a enigmas(entre este encontramos o significado da vida ou mesmo  a inmortalidade) pero sen perder a súa esencia.Un mundo onde o home non é máis que unha simple ferramenta imnposibilita a búsqueda da verdade que precogniza a nosa razón;a nosa curiosidade ten que ser saciada pero sen devorarnos a nós mesmo perdendo a nosa humanidade(aunque isto último xa se dá hoxe).

O diretor da CRTVG aposta por informar sobre os imputados e "deixar de lado" a outros como Paula Prado.

Por Alexandre Sueiro| Actualidade | 29/03/2014
  • menéame 
  •                                    
  • Chuzar
  •                                      
  • Do Melhor
  •                                      
  • Cabozo
  •                                                                                                              
  • my space 
  •                                    
  • del.icio.us


O director da Compañía de Radio Televisión de Galicia (CRTVG) defendeu o criterio informativo sobre as tramas de corrupción existentes en Galicia e, en concreto, ao ser preguntado polo tratamento informativo sobre a voceiro do PP galego e deputada da Cámara, Paula Prado, defendeu que se priorizar as "persoas imputadas, deixando de lado ao resto de implicados".

"É o correcto", xulgou en resposta ao parlamentario de AGE Juan Manuel Fajardo, posto que este argumento evita "condenar" os que non están imputados polos xuíces. Previamente, asegurara que "non hai trato de favor con imputados, nin discriminación positiva ou negativa".

Na súa pregunta na Comisión de control da CRTVG, Juan Manuel Fajardo preguntou polo feito de que os medios públicos "non fixesen referencia ás conversacións recollidas" no sumario da Pokémon" nas que a voceiro do PP galego "pide enchufes para coñecidos ou admite inflar facturas" na súa etapa no Concello de Santiago. A iso tamén respondeu Sánchez Izquierdo atribuíndoo a unha cuestión "persoal" dunha deputada.

Aínda que recoñeceu que todo o mundo "comete erros", Sánchez Izquierdo defendeu que a CRTVG supera os "estándares de calidade" e se sitúa entre as mellores canles, e remarcou que o tratamento cos casos de corrupción da Pokémon e a súa derivada coruñesa, "son similares ao resto de presuntos casos de corrupción".

Sánchez Izquierdo recordou os límites do espazo televisivo e que se informa do que se considera "de interese" para a audiencia". Tamén remarcou que a información da CRTVG se guía polo "principio de proporcionalidade", que pode "explicar asimetrías" e que é un concepto incluído nos medios públicos que hai que cumprir aínda que se discrepe.

Do mesmo modo, asegurou que se empregan os criterios de "imparcialidade e atención á pluralidade". Ao inicio da súa intervención, e posto que Fajardo centrou a súa intervención en Paula Prado, para quen recomendou presentar a súa dimisión, rexeitou focalizar a discusión nunha persoa en concreto.

Para Sánchez Izquierdo, o tratamento informativo, que "deixa fóra anécdotas" ou rumores, é o "adecuado" co fin de "non contribuír a unha causa xeral que vai en contra" duns e para que "inocentes non sufran de forma inxustificada" a condena dun informativo televisivo.

Esta argumentación empregada polo director do ente público foi motivo de crítica de Fajardo, quen lamentou que utilice as mesmas expresións que o Partido Popular e denunciou o "diferente tratamento" da información nos casos de corrupción cando implican a membros do partido que está no Goberno e con respecto a outras organizacións.

"MANIPULAR"

Así, acusouno de "manipular" a realidade tratando de "salpicar" só a determinados partidos nas diferentes tramas corruptas e "silenciando ou ocultando" o que salpica ao PP. "Cando sae Paula Prado, fano para defendela", acusou Fajardo, en referencia ás conversacións relacionadas coa voceiro do PP galego recollidas no sumario.

Para Fajardo, que denunciou a falta de "equidade" nas informacións da CRTVG, unicamente "gozan de presunción de inocencia" os implicados do PP, mentres que para os demais "non dubidan en empregar titulares culpando" aos imputados.

23 mar, 2014

Morre Adolfo Suárez.

Por Redacción A Nosa Terra | Galiza | 23/03/2014
  • menéame 
  •                                
  • Chuzar
  •                                  
  • Do Melhor
  •                                  
  • Cabozo
  •                                                                                                  
  • my space 
  •                                
  • del.icio.us



Adolfo Suárez faleceu, aos 81 anos, tras máis de dez anos loitando contra unha enfermidade neurolóxica. Foi o seu fillo,Adolfo Suarez Illana o que, nunha rolda de prensa anunciou o venres que o estado de saúde do seu pai empeorara e que as previsións apuntaban a un falecemento «inminente». 48 horas despois, o portavoz da familia Fermín Urbiola, confirmou o falecemento do expresidente, producido ás 15.14 horas.
Adolfo Suárez ingresou o pasado 17 marzo na clínica Cemtro de Madrid por unha infección respitoria, «considerada habitual no proceso de enfermidade que padece», informou a familia do expresidente nun comunicado.
Bigrafía.
O primeiro presidente da democracia española levaba moitos anos apartado da política e da vida pública despois de que no 2003 fixésese público que padecía unha enfermidade neurológica. Foi no ano 2005 cando o seu fillo, Adolfo Suárez Illana, falou por primeira vez publicamente da enfermidade do seu pai, e xa por aquel entón afirmaba que «xa non recorda que foi presidente do Goberno, non coñece a ninguén e só responde a estímulos afectivo como o cariño».
O camiño de Suárez na política non foi fácil. Tras a dimisión de Arias Navarro, don Juan Carlos nomeouno presidente do Goberno o 3 de xullo de 1976. Non foi ben recibido polos sectores máis conservadores do réxime, que desconfiaban dun mozo político sen experiencia e afán reformista. Tampouco a oposición vía a Suárez a figura para liderar o cambio político. O seu pasado como gobernador civil de Segovia en 1968, director xeral da Televisión Española e secretario xeral de Movemento nos estertores do franquismo non o avalaban.
Humildade.
Nacido en Ávila, Suárez, que sempre se definiu como un home normal, apostou polo diálogo e o consenso para intentar impulsar a difícil travesía da ditadura á monarquía constitucional. Coñecedor das institucións políticas do franquismo, e coa axuda de Torcuato Fernández Miranda, logrou a Lei de Reforma Política, que abriu as portas á democracia. Logo seguíronlle a legalización de partidos e sindicatos, a amnistía para presos políticos e o regreso do exilio dos principais do PCE. Once meses despois de ser nomeado presidente, celebrábanse, o 15 de xuño de 1977, as primeiras eleccións democráticas desde a Segunda República. As urnas apoiaron a Suárez e á UCD, un partido que axudara a formar unindo a varios grupos de ideoloxía variada. Foi a súa época dourada, aínda que estivo cargada de dificultades. Apróbase o IRPF e a Constitución de 1978. Foron tempos de cambio, pero convulsos. A actividade do GRAPO e sobre todo a de ETA azuzaba constantemente a estabilidade da democracia.
O inicio dunha nova década cambia o rumbo política de Suárez. Convertido no primeiro presidente constitucional tras as eleccións de abril de 1979, puido superar, un ano despois, unha moción de censura, pero non parar a grangrena que corroía UCD, un partido fracturado, Suárez non superou o golpe e dimitiu como presidente en xaneiro de 1981. Gobernou catro anos e sete meses, con cinco gabinetes distintos e afrontou dous intentos de golpes de estado, a operación Galaxia en 1978 e o asalto ao Congreso encabezado por Tejero en 1981.
Adolfo Suárez volveuno intentar formando o seu propio partido, o CDS. Obtivo pésimos resultados electorais en 1982, cando logrou só dous escanos; en 1986 conseguiu 19 deputados e situou á súa formación como terceira forza política. Foi un fugaz segundo momento de esplendor. Pero a súa estrela xa alcanzara a súa cénit na transición e declinou definitivamente en 1989, cando un CDS que aspiraba a ser bisagra perdeu cinco das súas actas e foi desprazado por EU do podium parlamentario. Suárez dimitiu como presidente do seu partido en 1991, tras sufrir un pau nos comicios autonómicos e municipais celebrados en na primavera dese ano. En 1993 o CDS quedou fóra do Congreso e converteuse en marxinal. Nunca se recuperou. E tampouco Suárez, que desapareceu do primeiro plano da política activa para sempre e só rexurdiu como mito da transición.
Enfermidade.
Adolfo Suárez contraeu matrimonio con Amparo Illana Elórtegui, nai dos seus cinco fillos, o 15 de xullo de 1961. Preocupado pola súa familia, sabía que lle necesitaban e non dubidou un momento en coidar á súa muller e á súa filla, ambas as afectadas de cancro.
O primeiro síntoma público de que Adolfo Suárez non estaba ben foi en 2003, cando perdeu o fío mentres falaba nun mitin político a favor do seu fillo Adolfo en Albacete. E foi el mesmo, Adolfo Suárez Illana, o que no ano 2005 anunciou que o seu pai padecía unha «demencia senil dexenerativa», enfermidade similar ao Alzhéimer que lle provocara a perda progresiva da memoria. Máis de catro anos despois de sucumbir á enfermidade, o xornalista e eurodeputado do PP Luis Ferreiro relataba no seu libro Os que lle chamabamos Adolfo aspectos coñecidos da súa cruel enfermidade. Conta anécdotas como cando os escoltas tiveron que impedirlle saír á rúa para repartir billetes de cincocentos euros ás persoas que paseaban pola rúa como era o seu propósito, ou aquela ocasión na que se baixou do coche e púxose a dirixir o tráfico coma se fose un garda municipal.
Especialmente dramático foi o momento no que lle informaron, o 7 de marzo do 2003, de que a súa filla Mariam, a súa ojito dereito, morrera vítima de cancro, do mesmo xeito que a súa nai, contra o que loitara encarnecidamente. «Papá, Mariam morreu», díxolle o seu fillo Adolfo. Ao oílo, puxo cara de estrañeza e respondeu: «¿E quen é Mariam?». Era a proba máis demoledora de que a amnesia ocupara a súa mente.
Outra das súas fillas, Laura, a pintora, instalouse na súa cada da Florida para atenderlle e un coidador estremeño ocupábase de que non se descoidase e tratásese á figura máis importante da transición. Adolfo Suárez estivo protexido polos seus, víalle poquísima xente, só os seus amigos íntimos. A súa última fotografía pública foi aquela en a que se ve de costas, abrazados, charlando polo xardín do expresidente, o rei don Juan Carlos díxolle, «son o teu amigo». A última imaxe dun home que fixo historia, aínda que el non a recorde.
Funeral de Estado
Os servizos de protocolo ultimaban onte os detalles do funeral de Estado, que previsiblemente seguirá o guión do oficiado co gallo da morte, no 2008, de Leopoldo Calvo Sotelo, sucesor de Suárez na Moncloa.
O máis probable é que o Goberno decrete loito nacional e que os restos mortais de Suárez sexan trasladados ao Congreso, onde serán recibidos polo presidente do Goberno e das dúas cámaras das Cortes. É previsible que o rei tamén acuda e que posteriormente a capela ardente ábrase ao público para que os españois poidan darlle o seu último adeus. O funeral de Estado será oficiado na catedral da Almudena, e con iso concluirá o programa oficial da despedida a Adolfo Suárez.

19 mar, 2014

Os mozos de Ourense coidan dos seus ríos dentro do proxecto voz natura.

Por Serxio María| Ecoloxismo | 02/03/2014
  • menéame 
  •                                    
  • Chuzar
  •                                      
  • Do Melhor
  •                                      
  • Cabozo
  •                                                                                                              
  • my space 
  •                                    
  • del.icio.us



Os nenos mans á obra.
Foi o propio mestre dos rapaces do Colexio Plurilingüe Divina Pastora, Gonzalo Sánchez Busóns o encargado de describirnos cal era a finalidade desta actividade "queremos uns ríos limpos, queremos que os rapaces se contaxién dese afan ecoloxista tan necesario para manter o nosos medioambiente limpo". O citado colexio xa veterano na actividade non só recolleu arredor de vinte quilogramos de lixo se non que se encargou de analizar cal é a vexetación do Parque Lonia. poideron observar segundo lle contaron ó reporteiro de A Nosa Terra, que as actividades de reforestación da zona introduciú novas especies que non son propias da área ribeirá.
Os rapaces estiveron en contacto coa natureza e A Nosa Terra tivo o pracer de cubrir a noticia agardamos así mesmo que estes proxectos se sigan a desenvolver con tanta frecuencia e que os colexios ourensáns e galegos sigan facendo desta terra un país máis ecolóxico para delegarlle ós nosos herdeiros.

Estableceuse un plan de traballo.

Os alumnos de bacharelao centráronse na clasificación botánica das especies de ribeira.
Gonzalo, Daniel e Valentín.


Tamén se fixo unha lista de especies botánicas herbaceas e arborícolas.